Drupi

Drupi (wł. Giampiero Anelli, ur. 10 sierpnia 1947 r. w Pawii) – włoski wokalista pop-rockowy o charakterystycznej, ciepłej barwie głosu, jedna z ikon włoskiej piosenki w Polsce. Pseudonim sceniczny nawiązuje żartobliwie do kreskówkowego Droopy’ego – i tak już zostało, odkąd artysta porzucił „cywilny” fach (był hydraulikiem) na rzecz sceny.

Wczesne lata i przełom

Zaczynał jako frontman zespołu Le Calamite. Przełom przyszedł w 1973 r., gdy z piosenką „Vado via” wystąpił na Festiwalu w San Remo. Choć utwór nie zdobył wówczas laurów, stał się międzynarodowym hitem i otworzył Drupiemu drogę do kariery solowej. Rok później ukazało się „Piccola e fragile” – singiel, który latem 1974 podbił włoskie listy i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych nagrań artysty. Kolejne single („Sereno è”, „Rimani”) umocniły pozycję Drupiego jako twórcy melodyjnych, eleganckich piosenek łączących włoską kantylenę z elementami rhythm & bluesa.

Lata 70.: Festivalbar i złota passa

W 1975 r. Drupi wygrał Festivalbar z piosenką „Due” – to była pieczęć popularności w Italii i poza nią. W drugiej połowie dekady nagrywał i intensywnie koncertował, dostarczając kolejne przeboje (m.in. „Bella bellissima”, „Sambariò”, „Come va…”, „Provincia”).

San Remo 1982 i dalsza kariera

Do San Remo powracał kilkakrotnie, a jego najlepszy rezultat to 3. miejsce w 1982 r. z utworem „Soli” (napisanym wspólnie z muzykami New Trolls). W latach 80. i 90. wydawał następne albumy, m.in. „Canta” (1983), „Un passo” (1985), „Amica mia” (1992), „Storie d’amore” (1993), „Voglio una donna” (1995). W nowym tysiącleciu powrócił z krążkami „Buone notizie” (2004), „Fuori target” (2007) i „Ho sbagliato secolo” (2013), potwierdzając status artysty, który – mimo zmian trendów – pozostaje wierny własnemu stylowi.

Styl, głos, sceniczność

Drupi śpiewa prosto i bez emfazy, stawiając na melodykę, „włoski” liryzm i rytm wyniesiony z rhythm & bluesa. Jego ciepły, lekko chropawy tembr dobrze niesie ballady, ale równie pewnie radzi sobie w szybszych, radiowych numerach. Na scenie buduje klimat bezpośredniego kontaktu – koncerty to przekrojowe sety z największymi przebojami, nierzadko w nieco odświeżonych aranżacjach.

Drupi a Polska

W Polsce Drupi zyskał wyjątkowo wierną publiczność. Jego piosenki regularnie gościły w radiu i telewizji, a kolejne trasy koncertowe przyciągały tłumy słuchaczy wychowanych na brzmieniu włoskiego popu lat 70. i 80. Do dziś jest u nas jednym z najbardziej rozpoznawalnych włoskich wokalistów.

Najważniejsze utwory (wybór)

Vado via • Piccola e fragile • Sereno è • Due • Provincia • Rimani • Bella bellissima • Sambariò • Come va… • Soli • Regalami un sorriso

Wybrane albumy

• Drupi (1974)
• Sereno è… (1974)
• Due (1975) – z tytułowym zwycięzcą Festivalbar
• Provincia (1978)
• E grido e vivo e amo (1979)
• Drupi (1981)
• Canta (1983)
• Un passo (1985)
• Amica mia (1992)
• Storie d’amore (1993)
• Voglio una donna (1995)
• Buone notizie (2004)
• Fuori target (2007)
• Ho sbagliato secolo (2013)
•